بازنمائی ذهنی

در مورد بازنمود ذهنی این فرض سنتی وجود دارد که دو نوع حالت بازنمودی را ميتوان از هم تفکیک کرد. نخست؛ عدهایی معتقدند تفکر ترکیبی از مفاهیم بوده و هیچ خصیصه پدیداری ندارند و دوم؛ دسته دیگر از فیلسوفان معتقدند حالات بازنمودی آن دسته از حالاتی است که خصیصه بازنمودی دارند، اما هیچ جزء مفهومي ندارند، مانند احساس ها و البته برخی حالات ادراکی مانند «دیدن» از این دو نوع ترکیب یافتهاند. اما مسئله اساسی بر سر محتوای بازنمودی، غیرمفهومي بودن آن است که مرتبط با وجود و ماهیت ویژگیهای پدیداری است. سوال این است که آیا چنین حالات بازنمودی اساساً وجود دارند؟ آیا قابل تقلیل به نوع محتوای التفاتی هستند یا خیر؟

در یک تقسیم بندی، دو دسته موضعگیری در این مورد وجود دارد: نخست، برخی معتقدند حالات بازنمودی غیرمفهومي مثل ادراک و تصورات صرفاً نوعی از بازنمود ذهنیاند و ذهن جهان را آنچنان که مانند آن است بازنمودی میکند، مانند لاک، ارسطو، هیوم. در چنین دیدگاهی محتوای حالات بازنمودی در حقیقت خصوصیات پدیداری شان هستند. بااین حال استدلال هایی وجود دارد که دلالت بر عدم عمومیت، غیرترکیبی بودنِ بازنمودهایی حسی و تصوری و همچنین متناسب نبودن کارکرد مفاهیم ریاضی و منطقی چنین مفاهیمي دلالت دارد.

فیلسوفان تقریباً متقاعد شده اند که هیچ نظریه ایی ذهنی نمیتواند صرفاً بازنمودی غیرمفهومي برساخته شده از این روش باشد. دوم، دیدگاهی برخی فیلسوفان، مانند چالمزر، فلنگان، گودمن، جکنداف، لوین، مک گین، پیت، جان سرل، سیورت و استواسون معتقدند بازنمود مفهومي مانند تفکر و باور، فاقد جنبه پدیدارشناختی هستند. اگر این مدعی صحیح باشد، در آن صورت این سوال مطرح میشود که چه چیزی نقش پدیدارشناسانه را در تعیین محتوی بازنمودهای مفهومي بازی میکند؟ از سوی دیگر حذفگرایانی مانند پ. چرچلند، رای و دیگران با موانعی جدید همچون بازنمودی تقلیلی مواجه خواهند شد.